Fernand Keuleneer publiceerde vorige week in Tertio (29 april) een vernietigende analyse van het Vlaams Blok-arrest. De Brusselse advocaat waarschuwt al jaren voor de politisering van het recht. Dit is het fenomeen waarbij rechters niet alleen recht spreken, maar recht maken door hun eigen, persoonlijke, interpretatie aan het recht te geven. In de Verenigde Staten, waar Keuleneer enkele jaren werkte, bestaat deze kwaal al lang. Abortus werd er in 1973 gelegaliseerd, niet via een door het parlement gestemde wet, maar via een rechterlijke uitspraak.
In een democratie zijn het de verkozen vertegenwoordigers die de wetgevende macht vormen, niet onverkozen rechters. Vandaag echter krijgen de rechters de macht om zichzelf tot wetgever uit te roepen op een schoteltje aangereikt. "Het is in onze samenleving niet mogelijk om volmaakte wetten te maken," zo verklaarde Fred Erdman, de toenmalige voorzitter van de kamercommissie justitie, twee jaar geleden toen zijn commissie een eenparig verzoek van de commissie volksgezondheid om het wetsontwerp over euthanasie te amenderen van tafel veegde. Het parlement keurde bewust een wet goed waarvan het wist dat het een onvolmaakte en slordige wet was. Het wilde zelfs de moeite niet doen om verbeteringen aan te brengen.
Fernand Keuleneer toont aan hoe de anti-racismewet van 1981, op basis waarvan het Vlaams Blok veroordeeld werd, een even slordige wet is. Het begrip "discriminatie" wordt er zodanig ruim gedefinieerd dat er geen juridische definitie van het begrip meer bestaat en dat rechters naar eigen goeddunken kunnen interpreteren. Elk woord dat "ten gevolge heeft of kan hebben" dat gelijk welk onderscheid tussen mensen wordt gemaakt, is volgens de wet "discriminatie." Voor het begrip "segregatie" heeft de wetgever zelfs helemaal geen definitie voorzien, zodat het hof bij zijn veroordeling van het Vlaams Blok zijn toevlucht nam tot de definitie voorzien in Van Dale. In België zijn bijgevolg de samenstellers van de dikke Van Dale tot wetgevers gemaakt in plaats van de verkozenen des volks!
De Belgische antidiscriminatiewet van 2003, op basis waarvan homo's thans kardinaal Joos voor de rechter willen brengen, is een even grote juridische draak. Deze wet stelt strafbaar al wie "discrimineert" op basis van "geslacht, zogenaamd ras (sic), huidskleur, afstamming, nationale en etnische afkomst, seksuele geaardheid, burgerlijke staat, geboorte, fortuin (sic), leeftijd, geloof of levensbeschouwing, huidige of toekomstige (sic) gezondheid, handicap of fysieke eigenschap." Ook wordt de bewijslast omgedraaid. Niet de aanklager moet bewijzen dat de aangeklaagde "discrimineert," maar deze laatste moet bewijzen dat hij dit niet doet.
Met dergelijke bewust slordige en ruim interpreteerbare wetten, kunnen rechters naar eigen goeddunken iedereen veroordelen die hen niet aanstaat. Net als de professoren Storme en Bouckaert, waarschuwt Fernand Keuleneer dat zulke wetten "het terrein van de democratie verkleinen en de samenleving verzuren. Ze zijn op de keper beschouwd totalitair omdat ze zich overal willen doorzetten. En ze worden echt niet alleen tegen echte of vermeende racisten gebruikt." Hij voorspelt dat de godsdienstvrijheid het volgende slachtoffer wordt.
Dit doet me denken aan een conflict tussen Fernand Keuleneer en Guy Verhofstadt in 1992. Fernand en ik waren beiden betrokken bij Guy's toenmalige pogingen om een conservatief-liberale volkspartij te stichten. We kregen daarom de drukproeven van Guy's Tweede Burgermanifest vooraf ter inzage. Hoewel we wisten dat Verhofstadt in de Vlaams Blok-vijver wilde vissen om Gerolf Annemans te strikken, schrokken we van Guy's rabiate anti-islamisme. Hij schreeuwde dat de islam niet te verzoenen was met "de liberale democratie en de vrijheid, de verdraagzaamheid, de verscheidenheid en het tegensprekelijk debat" en brulde dat de zaak-Rushdie bewees dat de islam "in wezen een intolerante en totalitaire ideologie is die botst met de culturele, morele en juridische voorschriften die gelden in een open en democratische samenleving."
Fernand stuurde Verhofstadt daarop een fax (waarvan ik nog steeds de copie bezit) om de felle aanval op de islam te bekritiseren: "De islam heeft vele schakeringen. Tegenstanders van elke monotheïstische godsdienst vallen over het algemeen graag de islam aan. Hun werkelijk objectief zijn de christelijke godsdiensten," vermaande hij. Verhofstadt hield met die opmerking geen rekening en publiceerde enkele maanden later zijn woorden ongewijzigd in zijn Burgermanifest. Keuleneer weigerde vervolgens om in Verhofstadts VLD te stappen.
Tot vandaag weigert Verhofstadt zich te verontschuldigen. Toen hij in oktober 2001 zijn Italiaanse collega Berlusconi kapittelde omdat die gezegd had dat de Westerse beschaving "superieur" is op de islam, confronteerde VTM hem op 14 oktober in het nieuws van 13 uur met zijn eigen verklaringen uit het Burgermanifest. De premier weigerde uitdrukkelijk om er afstand van te nemen. Bevreemdend is dat deze beelden nadien in het avondnieuws niet werden herhaald. Bevreemdend is ook dat zijn uitspraken in de Belgische pers slechts in mineur (De Standaard) of helemaal niet (De Morgen) aan bod kwamen. Bevreemdend is evenzeer dat het Centrum voor Racismebestrijding geen klacht indiende, terwijl het Vlaams Blok nu veroordeeld wordt op basis van minder verregaande uitspraken waarvoor voorzitter Vanhecke zich wèl verontschuldigde. Dit bewijst dat het proces tegen het Vlaams Blok een politiek proces is waarmee Verhofstalin (zoals André Monteyne hem treffend noemt in The European Journal) een politieke tegenstander molt.
